ZKS Stilon Gorzów


PIŁKA WODNA

Sekcja piłki wodnej została założona w 1959 r., ale już pięć lat wcześniej gorzowskie środowisko sportowe miało kontakt z tą dyscypliną, gdyż w mieście nad Wartą rozegrano barażowy turniej o wejście do I ligi waterpolowej, z udziałem Ogniwa-Polonii Bytom, Gwardii-Wisły Kraków, Stali-Baildonu Katowice i Stali-Pafawagu Wrocław, a także turniej zespołów reprezentujących sekcje pływackie gorzowskich klubów. W nieoficjalnych mistrzostwach Gorzowa drużyna Unii pokonała 1:0 Stal, i przegrała 1:3 z Kolejarzem. Natomiast absolutnym debiutem drużyny ZS Unia Gorzów był mecz z Gwardią Krotoszyn, rozegrany podczas zawodów pływackich 31 stycznia 1953 r., zakończony remisem 5:5.

W 1956 r. reprezentacja Gorzowa rozegrała towarzyski mecz z reprezentacją Dzierżoniowa, przegrywając z gospodarzami zawodów 2:6, zaś Warta Gorzów uległa Pogoni Szczecin 2:5. W dwóch następnych sezonach gorzowianie - pod szyldem KKS Warta - zagrali kolejne spotkania towarzyskie, i wszystkie wygrali: z Dynamem Berlin 21:8 i 17:7, oraz z Lokomotive Frankfurt nad Odrą 8:1. Ponadto reprezentacja miasta grała z reprezentacją województwa łódzkiego (0:10 i 8:0)

Inicjatorami powołania sekcji waterpolowej w KS Unia byli: pan Leszek Nowak - szef działu reklamy w GZWS, były zawodnik bytomskiej Polonii - Ryszard Łuczak, a także Jan Grabizna i pierwszy szkoleniowiec gorzowskiego zespołu - przybyły z Olimpii Poznań Eugeniusz Olszewski. Trzej ostatni, wraz z kilkoma następnymi "śmiałkami" (Ireneusz Tonn, Jan Tarułka, Adam Stefaniuk, Zygmunt Rybak, Maciej Niedziałkowski, Roman Furmaniak, Marek Wojsznis, Nieścieruk, Parzyszek, Prokiewicz, Radziszewski) szybko stworzyli eksperymentalną ekipę, która trenowała, z uwagi na brak bazy, na ... rozległych rozlewiskach Warty.

Pierwszy swój mecz niebiesko-biali rozegrali zimą 1959 r. (4:9 z Olimpią Poznań), a już w październiku 1959 r. drużyna Unii próbowała sił w rozgrywkach o wejście do II ligi, przegrywając na turnieju w Janowie z Wartą Poznań 3:7 i Naprzodem Janów 3:5, oraz pokonując Tęczę Kielce 5:0. W kolejnych dwóch latach gorzowscy waterpoliści rozgrywali jedynie mecze towarzyskie - z Wartą Poznań (1:1), Chemie Halle (5:24 i 2:12), oraz Astrą Krotoszyn (16:2).

Kolejną próbę walki o II ligę podjęto w 1962 r. Po pokonaniu Arkonii II Szczecin w mistrzostwach klasy A (2:2 i 4:3), Stilon brał udział w turnieju eliminacyjnym w stolicy, w którym zwyciężył KSZO Ostrowiec 6:5 i Start Bytom 7:5, ale w decydującym o awansie spotkaniu uległ warszawskiej Sparcie 4:9.

Wkrótce po tym turnieju, ze względu na reformę rozgrywek (likwidacja II ligi i powiększenie do dwóch grup I ligi) Stilon - po pokonaniu w decydującym spotkaniu Anilany Łódź - znalazł się w 1963 r. wśród najlepszych ekip w kraju, zajmując jednak ostatnie miejsce w grupie północnej. Podobnie było w następnym sezonie. W międzyczasie gorzowianie pokonali dwukrotnie w meczach towarzyskich Dynamo Berlin, a także reprezentację zrzeszenia Lokomotive (NRD).

W 1965 r., z powodu kolejnej reorganizacji - zmniejszenia I ligi do ośmiu zespołów, gorzowianie w pierwszej "połówce" sezonu ponownie uczestniczyli w cyklu eliminacji o awans do elity. Przeciwnikami Stilonu było siedem innych zespołów z I i II ligi: Śląsk Wrocław, Olimpia Poznań, Anilana Łódź, Ślęza Wrocław, Fortuna Bytom, Neptun Stargard i Górnik Zabrze. Awans wywalczyły jednak obydwie wrocławskie ekipy, a także Anilana i Olimpia.

Jesienią odbyły się kolejne eliminacje o wejście do rozgrywek I ligi sezonu 1966. Tym razem stilonowcy wywalczyli awans, pokonując kolejno: Neptuna Stargard, Fortunę Bytom, Pronit Pionki, i w trójmeczu barażowym Anilanę Łódź (5:6, 5:1, 6:2).

Sezon 1966 to ponownie zacięte boje o utrzymanie, zakończone sukcesem po wygranej w decydującym meczu z Anilaną Łódź. Łącznie Stilon w całym sezonie zwyciężył w trzech z dwudziestu jeden pojedynków, jednak wystarczyło to na wyprzedzenie w tabeli łodzian, którzy zanotowali jedynie jedną wygraną i jeden remis. W towarzyskich spotkaniach tego sezonu Stilon pokonał między innymi zespół ze Stargardu 14:2 i 10:4, Lokomotive Frankfurt n/O 10:3, Fischkombinat Rostock 9:7, a przegrał minimalnie z Lokomotive Gotha 6:7. Dużym sukcesem młodej drużyny gorzowskiej było pierwsze miejsce na turnieju we Wrocławiu, uzyskane dzięki wygranym ze Ślęzą, Neptunem, oraz BSG Turbine Berlin.

Skład drużyny przedstawiał się wówczas następująco: Rafał Biliński, Tadeusz Dworak, Jerzy Karymow, Jan Królak, Ryszard Łuczak, Edmund Olszewski, Zygmunt Rybak, Adam Stefaniuk, Jan Tarułka, Ireneusz Tonn, Marek Wojsznis, Ryszard Załuski. We wcześniejszych sezonach grali też: Mirowicz, Miszewski, Rutkowski, Stachowiak, Szwarc, Urbański, Wyrobko.

W 1967 r. gorzowianie zdołali wygrać zaledwie jedno spotkanie, stąd zajęli ostatnie miejsce w I lidze. Szybko jednak do niej wrócili, gdyż najpierw pozytywna decyzja PZPł., a potem wygrany baraż z Tęczą Kielce w lutym 1968 r. umożliwiły im ponowny start w ekstraklasie. Wydarzeniem sezonu był rozegrany w Gorzowie międzynarodowy turniej towarzyski, w którym zwyciężyła wrocławska Ślęza, przed Polonią Bytom, Stilonem i Motorem Schoenebeck (NRD).

W okresie tym - druga połowa lat 60-tych - do czołowych zawodników Stilonu należeli obok wcześniej wspomnianych także: Edmund Chmielewski, Andrzej Gdula, Marian Klim, Ryszard Królak, Henryk Mowczan, Ryszard Sudczak, Zygmunt Tchórz, Andrzej Wawer i Wiesław Załuski.

Po kolejnym spadku z I ligi, w 1969 r. stilonowcy znów musieli uczestniczyć w eliminacjach o awans. Także i tym razem szybko wrócili do grona najlepszych zespołów w kraju, pewnie pokonując na turnieju w Sosnowcu GKS Katowice 8:3, Neptuna Stargard 7:3 i rezerwy Arkonii Szczecin 8:0. Do zespołu dołączyli między innymi: H. Białowąs, A. Borowski, J. Janicki, S. Nowak, P. Pawelski, W. Prokopowicz, M. Radziwanowski, P. Wawrzyniak. Zespół Stilonu, z uwagi na brak krytej pływalni w mieście, trenował na małym baseniku w ... Sulęcinie.

W następnych latach, po likwidacji II ligi, gorzowianie nie musieli już walczyć o utrzymanie, jednak w sekcji zaznaczył się dość duży kryzys. Po zajęciu szóstego miejsca w lidze (1972 r.) dość nieoczekiwanie zarząd klubu postanowił na dwa lata wycofać ekipę waterpolistów z rozgrywek o letnie mistrzostwo Polski. W okresie tym większość gorzowskich waterpolistów odeszła lub zmieniła kluby. Dworak wylądował w Bytomiu, Królak i Perliński w Łodzi, Sudczak w Warszawie, Załuski wybrał karierę pływacką, Rybak i Tonnn zakończyli karierę, Białowąs trafił do wojska, Krawczyk i Bartczak poświęcali czas na naukę w mieście włókniarek, a Klim był zaangażowany w pracy na trzy zmiany.

W 1971 roku dwaj pierwsi gorzowianie zadebiutowali w reprezentacji Polski seniorów: Tadeusz Majcherski - w spotkaniu Polska - Australia, oraz Jacek Perliński - Polska - Węgry.

W tym czasie skład drużyny uległ znacznym przeobrażeniom. Mocno zainwestowano w szkolenie młodzieży, toteż pojawiły się sukcesy w MPJ: najpierw medale brązowe i srebrne, a w 1974 r. - tytuł mistrzowski. Juniorzy Stilonu zdobyli też w tym czasie Puchar Polskiego Związku Pływackiego, Puchar Młodzieży, czyli nieoficjalne mistrzostwo Polski do lat 17, a także nie mieli sobie równych w organizowanych przez OZPł. rozgrywkach ... ligi międzywojewódzkiej, z udziałem Stali Stocznia i Arkonii Szczecin.

Kadra z lat 1971-72 wyglądała następująco: Ryszard Bartczak, Andrzej Chmielewski, Ryszard Janiak, Mirosław Kałasz, Marian Klim, Adam Krawczyk, Andrzej Kuś, Henryk Majcherski, Tadeusz Majcherski, Waldemar Marchwart, Henryk Mowczan, Zygmunt Rybak, Zygmunt Tchórz, Ireneusz Tonn. Warto dodać, że w sezonie 1973 gorzowianie zajęli drugie miejsce na turnieju w Berlinie, za Duklą Żylina, a rok później pokonali dwukrotnie Lokomotive Berlin (18:7 i 16:5). Przełom w grze drużyny seniorów nastąpił jesienią 1974 roku, kiedy to na Halowych MP Stilon zwyciężył już nie tylko Polonię Bytom, ale także Anilanę, Ślęzę i trzykrotnie - w meczach o brązowy medal - ostrowieckie KSZO.

Po powrocie do ligi (1975 r. - czwarte, najwyższe z dotychczasowych miejsce) trzon zespołu tworzyli już mistrzowie Polski juniorów: Krzysztof Chojak, Piotr Diakonów, Henryk Majcherski, Waldemar Marchwart, Jacek Osiński, Marek Osiński, Bogusław Roguś, Grzegorz Roguś, Zygmunt Tchórz, i Paweł Zabiszak, wsparci rutynowanymi: T. Majcherskim i Perlińskim. Występowali w meczach także Andrzej Polaczyk, Eugeniusz Gorzkowski, Artur Samborski, Aleksander Rusak, Romuald Górski, Lech Janiak, Zbigniew Pawelski, Andrzej Tomaszyk, Wiesław Danielak.

Latem 1975 r. rozegrano w Gorzowie Turniej Przyjaźni, to jest turniej drużyn juniorskich z udziałem reprezentacji z krajów "KDL-u". Zwyciężył ZSRR, przed Węgrami i Polską (de facto drużyną juniorów Stilonu). Wcześniej, bo pod koniec czerwca i na początku lipca odbyły się na nowoczesnym basenie ZWCh Stilon (50m x 20m) przy ul. Energetyków pierwsze imprezy: finał MP juniorów, a następnie decydujący rzut ligi waterpolowej.

Rok 1976 był swoistym preludium do przyszłych sukcesów gorzowskich waterpolistów. Stilonowcy zdobyli wówczas: brązowy medal MP, srebrny medal Halowych MP, Puchar Polski seniorów i juniorów, MP juniorów, halowe MP juniorów, MP młodzików, oraz ... Międzynarodowy Puchar CSRS, i Puchar Komarna (CSRS).

Następne lata były okresem walki o hegemonię w kraju. W 1976 r. Stilon po raz pierwszy stanął na podium zajmując trzecie miejsce w lidze za Arkonią Szczecin i Legią Warszawa, a w 1977 r. wywalczył historyczny tytuł Drużynowego MP. A oto wyniki gorzowskich waterpolistów w drodze po mistrzostwo: z Polonią Bytom 20:1, z KSZO Ostrowiec Świętokrzyski 9:7 - oba mecze w Gorzowie, z Anilaną Łódź 5:4, z Legią Warszawa 6:5 - oba mecze w Łodzi, ze Ślęzą Wrocław 10:4, ze Stalą Stocznia Szczecin 5:3, z Arkonią Szczecin 10:6 - turniej w Szczecinie, z Polonią 14:0, ze Stalą Stocznia 7:1, ze Ślęzą 11:1, z Anilaną 6:5, z KSZO 12:6, z Arkonią 8:8, z Legią 12:6 - wszystkie mecze w Szczecinie. Pierwszy tytuł mistrzowski wywalczyli: Piotr Diakonów, Grzegorz Roguś, Jacek Perliński, Waldemar Marchwart, Tadeusz Majcherski, Marek Osiński, Krzysztof Chojak, Jacek Osiński, Paweł Zabiszak, Henryk Majcherski, Andrzej Pawlak i Wojciech Jeruzal. Ponadto gorzowianie wygrywali towarzyskie turnieje, pokonując takie zespoły, jak Slavia Bratysława, Slavia Presov, Spartak Komarno, Crvena Hvezda Koszyce (CSRS), oraz Vasutas Miskolc i BD Budapeszt (Węgry).

Fot. "Sport w województwie gorzowskim 1975-1990" - B. Woltmann.

Od 1980 r. rozpoczął się absolutny prymat w kraju zespołu Stilonu. Seniorzy zwyciężali zdecydowanie w letnich i halowych MP oraz - poza 1981 rokiem - w Pucharze Polski. Każdego roku w drużynie było sześciu-ośmiu zawodników z klasą mistrzowską i kilku-kilkunastu reprezentantów Polski. Najpoważniejszymi rywalami Stilonu były drużyny Arkonii Szczecin, KSZO Ostrowiec, Anilany Łódź, Budowlanych Wrocław i Legii Warszawa.

Główny udział w tych sukcesach miało kolejne pokolenie stilonowskich waterpolistów, między innymi: Waldemar Dudziak, Krzysztof Sieroń, Piotr Bukowski, Andrzej Kobuz, Janusz Gogola, Janusz Michalski, Artur Pisarski, Edward Pawlak, Roman Tomaszewski, Andrzej Ryński, Sławomir Andruszkiewicz, Krzysztof Borowski, Piotr Bujko, Janusz Madejek, Adam Stefański, Tomasz Stankiewicz, Krzysztof Garbolewski, Józef Pawlak, Leszek Pękalski, Maciej Dzikowski, Ireneusz Łuczak, Rafał Mosiężny, Sebastian Henkiel, Tomasz Janiszewski, Tomasz Nieścieruk, Robert Paluch, Paweł Maksymowicz, Mariusz Mielczarek i Krzysztof Bartoszak.

W 1992 r. zespół Stilonu wycofano z rozgrywek o letnie MP (w zimowych było trzecie miejsce), a Sławomir Andruszkiewicz wyjechał do Spandau 04 Berlin. Drużyna powróciła jeszcze na rozgrywki sezonu 1996, zdobywając po raz piętnasty tytuł mistrzowski. Wywalczyli go pamiętający dawne lata Piotr Diakonów - powrót z WTS Bytom, Krzysztof Garbolewski i Rafał Mosiężny - powrót z KSZO, pozyskani poprzez studia na AWF Łukasz Kieloch i Rafał Wócik, oraz młodzież: Maciej Szymczak, Rafał Baranowski, Grzegorz Knap, Jakub Lepieszkiewicz, Jacek Maciąg, Marcin Stachowiak, Łukasz Staszak, Grzegorz Zawadzki, Sebastian Żabski.

Gorzowianie startowali też w latach 1994-95 w Pucharze Polski, w składzie znajdowali się wówczas oprócz wyżej wymienionych Daniel Wasilewski, Mariusz Franczak, Piotr Paplicki, Maciej Chmielewski, Michał Lalko, Krzysztof Markowski, Krzysztof Kaczmarek i Maksymilian Karczewski. Okazjonalnie stilonowcy występowali w Niemczech, w marcu 1994 r. pokonali Perleberg ESV 22:1 (!) i zespół ze Schwedt, i zajęli drugą lokatę za Arkonią. Z kolei rok później w Berlinie ZKS Stilon wygrał z drużynami z Monachium, Forcheim i gospodarzami.

Od 1997 roku drużyna waterpolistów startowała pod szyldem MKP Słowianka, a od 2005 roku występuje jako Gorzowski Klub Piłki Wodnej 59. Zespół Słowianki zdobył cztery srebrne i trzy brązowe krążki w Mistrzostwach Polski seniorów, zaś GKPW 59 w 2010 r. wywalczył brązowy medal.

Piłkarze wodni Stilonu uczestniczyli kilkakrotnie w rozgrywkach Klubowego Pucharu Europy. Nie odnieśli w nich wielkich sukcesów, choć dwukrotne zakwalifikowanie się do ćwierćfinałów jest warte odnotowania. Na uwagę zasługują też zwycięstwa w silnie obsadzonych turniejach międzynarodowych w Presov, Miskolcu, Moskwie, Bratysławie i Gorzowie.

Fot. "Stilon Gorzowski".

Być może, gdyby kontakty zagraniczne nie były w latach 80-tych tak "okazjonalne", Stilon mógłby odgrywać znaczącą rolę w europejskiej piłce wodnej. Do najciekawszych wyników uzyskanych z zespołami z krajów o zdecydowanie większych tradycjach waterpolowych - Węgry, Rosja, Włochy, d. Jugosławia, d. RFN, Holandia, Hiszpania - zaliczyć należy:
5:5 z CN Montjuic Barcelona i 5:6 z Partizanem Belgrad podczas eliminacji PE w Barcelonie w 1977 r.;
8:7 i 11:10 z renomowanym zespołem Mladost Zagrzeb podczas turnieju z okazji 25-lecia sekcji w Gorzowie w 1984 r.;
6:12 ze Spandau-04 Berlin Zachodni, 16:5 z Yuzme Ihtisas Stambuł i 13:4 z BSC Berlin Zachodni podczas turnieju w Niemczech w 1984 r.;
7:9 z reprezentacją Chin i 10:4 z reprezentacją Sofii podczas turnieju z okazji Dnia Chemika w 1985 r.;
5:6 ze Slavią Bratysława, 8:10 z SV Eger i 13:11 z ST Topolcany podczas turnieju w Bratysławie w 1985 r.;
4:8 ze Spandau-04 Berlin Zachodni i 8:4 z Yuzme Ihtisas Stambuł podczas eliminacji PE rozegranej na gorzowskim basenie przy ulicy Energetyków w 1985 r.;
8:10 z YUC Dubrownik, 10:13 z CN Montjuic Barcelona i 4:11 z CN Marsylia podczas ćwierćfinału PE w Marsylii w 1985 r.;
11:12 z Ujpest Dozsa Budapeszt i 8:10 z Posilipo Neapol podczas eliminacji PE w Neapolu w 1986 r.;
10:8 ze Slavią Bratysława i 17:5 z AMV-09 Hamburg na turnieju z okazji 35-lecia ZWCh Stilon w 1986 r.;
10:8, 13:13, 10:10 i 14:13 w towarzyskich pojedynkach z Dinamo Bukareszt w 1987 r.;
10:16 i 10:7 z Dinamo Bukareszt w ćwierćfinale PE w 1987 r.;
8:9 z Posilipo Neapol, 10:9 ze Slavią Bratysława i 10:14 z Vasasem Budapeszt podczas gorzowskiej eliminacji PE w 1989 r.;
10:7 z FS Duisburg i 10:7 z AZ PC Amersford na turnieju w Groningen w 1990 r.;
13:10 ze Sdiuszorem Woroneż w meczu towarzyskim w 1990 r.

Rywalizowano też z czeską Slavią Praga, rumuńskimi Vointa Kluż, Rapid Arad i Oradea, węgierskimi Banki Budapeszt, Vizugi Szolnok, Banyasz Tatabanya i SV Miskolc, Moskwiczem Moskwa, szwedzkim RAN Malmoe, FS Neukolln Berlin Zachodni, bułgarskimi zespołami Spartak Lewski Sofia i Bankja, NRD-owskim Emporem Rostock, oraz holenderskimi Robben Marijen Hilversum i ZCG Groningen. Drużyna juniorów walczyła w kraju na przykład z zielonogórską Novitą-10, a za granicą ze szwajcarskim WK Berno, czechosłowackim VS Praga, Motorem Plauen i Sachsenring Zwickau (NRD) oraz ... Bayernem Monachium (RFN).

Fot. "Sport w województwie gorzowskim 1975-1990" - B. Woltmann.

Warto dodać, że kluby z Zagrzebia, Belgradu, Neapolu, Budapesztu, Berlina, Dubrownika i Barcelony to wielokrotni zdobywcy trofeów europejskich, z Puchare Europy na czele.

W kadrze narodowej stilonowcy znajdowali się już od połowy lat 70-tych. Pierwszymi reprezentantami byli: T. Dworak (w seniorach) oraz I. Tonn (w juniorach). Po nich do kadry awansowali R. Załuski, M. Klim, R. Sudczak, bracia Majcherscy, H. Mowczan i Z. Tchórz.

Wielu gorzowskich zawodników reprezentowało Polskę na Mistrzostwach Europy: jako pierwszy Jacek Perliński (1974), a od 1977 r. regularnie po kilka osób. Najdłuższy staż reprezentacyjny mieli Piotr Diakonów, Józef Pawlak, Jacek Osiński, Janusz Michalski i Sławomir Andruszkiewicz. Pięciu zawodników było objętych przygotowaniami na letnie igrzyska w Moskwie w 1980 r.

Dużym sukcesem opartej na zawodnikach Stilonu reprezentacji Polski było zajęcie drugiego miejsca w grupie B Mistrzostw Europy w 1987 roku, premiowanego awansem na turniej kwalifikacyjny do IO 1988 w australijskim Perth. Niestety sprawę wpłacenia kosztów wpisowego "pokpili" działacze Polskiego Związku Plywackiego, toteż na turniej pojechała Grecja, która po pokonaniu niżej notowanych ekip, jak Brazylia, Meksyk czy Guam awansowała na igrzyska, gdzie zagrała z takimi potęgami, jak Węgry, Hiszpania, Jugosława czy USA, i zajęła ostatecznie dziewiąte miejsce.

Najbardziej utytułowanym waterpolistą gorzowskim jest Piotr Bukowski, który po wyjeździe do RFN zdobył z tamtejszym Spandau Berlin Zachodni trzykrotnie Puchar Europy, a także z reprezentacją Niemiec dwukrotnie wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich, w Barcelonie (7. miejsce) i Atlancie (9. miejsce). Wraz z nim wiele tytułów mistrza Niemiec, oraz tytuł "króla strzelców" Bundesligi zdobył Sławomir Andruszkiewicz. Kilku innych wychowanków klubu grało w Niemczech, a także w Hiszpanii.

Fot. "Ziemia Gorzowska".

Sekcja piłki wodnej w okresie 55 lat (w barwach ZKS Stilon, MKP Słowianka, GKPW 59) zdobyła razem ponad 140 medali Mistrzostw Polski we wszystkich kategoriach wiekowych: MP seniorów - Letnich i Zimowych, MP juniorów starszych, juniorów młodszych i młodzików.

W Mistrzostwach Świata juniorów w Dunkierce w 1995 r. - był to jedyny dotychczasowy występ Polaków na MŚ - zagrało pięciu gorzowian: Sebastian Żabski, Daniel Wasilewski, Marcin Stachowiak, Łukasz Staszak i Jakub Lepieszkiewicz. Polacy zajęli co prawda dość odległe, piętnaste miejsce, ale młodzi zawodnicy mieli okazję przeżyć przygodę, jaką były pojedynki z Egiptem, Iranem, Hiszpanią, Turcją, Meksykiem, Brazylią i USA.

Osiągnięcia zespołu były dziełem głównie Ryszarda Łuczaka. W uznaniu zasług dla rozwoju piłki wodnej, Polski Związek Pływacki ogłosił go w 1981 r. trenerem roku i wielokrotnie powierzał mu opiekę nad reprezentacją kraju. W klubie współpracowali z nim w różnych okresach: Wiesław Załuski oraz absolwenci miejscowej AWF: Andrzej Kuś, Wojciech Jeruzal, Jacek Osiński, Sławomir Andruszkiewicz i Krzysztof Garbolewski. Działaczami sekcji byli między innymi: Feliks Dobrowolski, Jan Nijaki, Józef Bąk, Mieczysław Czerwonka, Teresa Łuczak.

ZKS Stilon Gorzów zdobył Drużynowe (letnie) Mistrzostwo Polski w latach: 1977-78, 1980-91, 1996; natomiast Puchar Polski w latach: 1976-77, 1979-80, 1982-91, 1994-95.

Statystyki